Help!
28.05.2016.
Gimnazjum w Łukowicy
Advertisement
Strona Główna

Menu główne
Strona Główna
Rzeczpospolita
Fotoreportaże
Dawniej i dziś
Gród Wiślan
Sędziwój
Artykuły
Księga Gości
Kolonie
Rekrutacja
Gimnazjum
Aktualności
Patron Szkoły
Historia Gimnazjum
Samorząd Uczniowski
Biblioteka
Współpraca zagraniczna
Fotowydarzenia
Galeria
Sport
Szukaj
Imieniny
28 Maja 2016
Sobota
Imieniny obchodzą:
Augustyn, German,
Jaromir, Priam,
Wiktor, Wiktoriusz,
Wilhelm, Wrócimir
Do końca roku zostało 218 dni.
Info
Archiwum
Logowanie
Tematy pokrewne
Festiwal Biegowy to jedno z największych wydarzeń sportowych dla rodzin w Polsce. Skierowany jest zarówno do amatorów,  jak i zawodowych biegaczy, a jego ideą jest połączenie aktywności fizycznej z rywalizacją sportową. Od kilku lat nasza Szkoła czynnie uczestniczy w tej imprezie. link 

 
Skarb
01.03.2008.

Agnieszka Pietrzak, Łukowica, marzec 2008

Skarb ze Świdnika  z okresu halsztackiego



Skarb w archeologii

„Skarbem” w terminologii archeologicznej jest każde znalezisko gromadne ( a więc zawierające więcej niż jeden przedmiot), a nie będące wyposażeniem grobu ani zbiorem odpadków z osady , w odniesieniu do którego możemy przypuszczać, że wchodzące w jej skład przedmioty zostały zgromadzone i złożone w ziemi (lub w innym środowisku) z jakiegoś określonego powodu czy w konkretnym celu. W artykule tym przyjrzymy się okolicznościom towarzyszącym wykopania skarbu, zlokalizujemy miejsce wykopalisk, podejmiemy próbę analizy znaleziska w Świdniku,  określimy datę jego powstania oraz omówimy kulturę łużycką( zwłaszcza okres halsztacki) w kontekście tego świdnickiego odkrycia.
 
1_naszyjnik_brazowy.jpg
2bransoleta_wieksza.jpg
3bransoleta_mniejsza.jpg
4bransoleta_paskowa.jpg
 

Zmieniony ( 27.05.2008. )
Czytaj całość…
 
Wczesnośredniowieczny gród w Naszacowicach
24.11.2007.



WCZESNOŚREDNIOWIECZNY GRÓD W NASZACOWICACH



Analiza ceramiki naczyniowej i wyniki badań dendrochronologicznych wykazały, iż osadnictwo wczesnośredniowieczne w Naszacowicach trwało od drugiej połowy VIII do XI wieku, a być może nawet do następnego stulecia. Ustalono, iż główny człon grodu już w najstarszej fazie osadnictwa wczesnośredniowiecznego otoczony był wałem. Ta linia umocnień powstała najprawdopodobniej w drugiej połowie VIII w. W tym okresie gród zamieszkiwała niezbyt liczna grupa ludności.
Po pożarze najstarszego wału przez pewien czas nie podejmowano jego odbudowy. Odbudowę rozpoczęto w trudnym do określenia momencie w ciągu IX w.  Również i w tym czasie na terenie grodu zamieszkiwała niezbyt duża grupa ludności. W trakcie wykopalisk odkryto pozostałości obiektu z paleniskiem, który funkcjonował już po zniszczeniu wału, a przed budową kolejnej linii umocnień. Kolejny wał powstał w ciągu X wieku, najprawdopodobniej przed rokiem 989.
 Po zniszczeniu wału fazy II na jego rozwaliskach wzniesiono po 989 r. kolejną (ostatnią) linię umocnień (faza III). Obok wału z tego okresu natrafiono na pojedyncze obiekty mieszkalne. Po gwałtownym pożarze wał już nie został odbudowany. W sąsiedztwie jego rozwalisk natrafiono jednak na obiekty mieszkalne, funkcjonujące w XI wieku, a być może nawet w następnym stuleciu, już po pożarze ostatniego wału.
Zmieniony ( 05.02.2016. )
Czytaj całość…
 
Sławni ludzie regionu
05.11.2007.
Sławni ludzie



Nasza mała ojczyzna od wieków słynie z niezwykłej urody krajobrazu, folkloru i kultury opiewanej w utworach Tischnera, ale mało kto wie jak wielu mieszkańców naszej okolicy jest rozpoznawalnych nie tylko w Polsce, ale i w Europie. Znany polski pisarz Jerzy Pilch tak pisał o ludziach okolic Limanowej w swojej książce pt. „Bezpowrotnie utracona leworęczność” : „(...) nie palili papierosów, ciężko pracowali i żyli w doskonałości. Pismo powiada: < bądźcie doskonałymi jako i Pan nasz w niebiosach jest > i w stronach tych werset ten, jak i wszystkie pozostałe wersety Pisma traktowano ze śmiertelną powagą.” Przybliżmy, więc krótko życiorysy najsławniejszych postaci okolic.
1_Sedziwoj.jpg
2_Kubala.jpg
3_Czyzewski.jpg
4_Rzezba_Leji.jpg

1) Michał Sędziwój, 2) Ludwik Kubala, 3) Tytus Czyżewski, 4) Rzeźba M. K. Leji
 
Z pewnością każdy z nas rozpoznaje sylwetkę wybitnego alchemika Michała Sędziwoja (1566 - 1636), patrona naszej szkoły. Jego dokonania zostały opisane w wielu książkach takich jak np. „Sędziwój: szkic o życiu i twórczości” Józefa Dziekońskiego oraz w powieściach fantastycznych, po które chętnie sięgają uczniowie naszego gimnazjum. Słynne pisma Sędziwoja czytał Izaak Newton i często przytaczał w swoich dziełach. Natomiast znakomity polski malarz Jan Matejko umieścił go na jednym ze swoich obrazów pt. „Alchemik Sędziwój”. Alchemik pełnił zaszczytne funkcje na dworze króla Polski Zygmunta III Wazy, zasłynął także w Hradczanach służąc cesarzowi Rudolfowi II. Upór w dążeniu do celu, wielka chęć nauki oraz niezłomność w zdobywaniu wiedzy, sprawiają, że Michał Sędziwój powinien stać się wzorem do naśladowania dla młodych Łukowiczan.

Zmieniony ( 05.02.2016. )
Czytaj całość…
 
Dni wolne w roku szk. 2015/16
22.10.2015.

Dni wolne w Gimnazjum w Łukowicy w roku szkolnym  2015/2016 zgodnie z rozporządzeniem Ministerstwa Edukacji Narodowej.

1.    30.10.2015 – piątek przed Wszystkimi Świętymi
2.    02.11. 2015 – Dzień Zaduszny
3.    3 dni na egzamin gimnazjalny (18,19,20 kwietnia 2016)
4.    02.05.2016
5.    16.05.2016 – Zielone Świątki
6.    27.05.2016 – piątek po Bożym Ciele

 

Zmieniony ( 05.11.2015. )
 
Zabytkowy dwór w Świdniku
31.01.2008.

Żródło GW

Sarmacki duch Twardowskich

 

Świdnicki dwór trwał ponad dwa wieki. Położony na krańcach Limanowszczyzny, jakimś cudem nie podzielił smutnego losu wielu innych podobnych budowli. Na przełomie XIX i XX wieku, w Świdniku były jeszcze trzy nieistniejące już dzisiaj dworki. "Niżni" należący do rodziny Walterów, "Wyżni" rodziny Gostkowskich i "Na Owieczce" - Reklewskich. Znawcy twierdzą, że ten świdnicki, to jedna z najciekawszych dawnych siedzib ziemiańskich południowej części Małopolski. Gdy widmo rozpadu zaglądnęło budynkowi w oczy - przyszedł ratunek. Pięć lat temu, będący w ruinie dwór, kupili od ostatniego właściciela Władysława Śmiałowskiego, Maria i Krzysztof Twardowscy z sąsiedniej Owieczki. Teraz, dzięki zabiegom właścicieli, stara siedziba szlachecka kwitnie. Dwór żyje i rozbrzmiewa śmiechem czwórki dzieci Twardowskich i licznych gości. Wigilia odbyła się w rodzinnym gronie. Rodzice z Sylwestrem, Sylwaną, Sylwią i Krzysztofem zasiedli w staropolskim dworku do staropolskich wigilijnych potraw.
Zmieniony ( 01.02.2008. )
Czytaj całość…
 
Historia Arian
05.01.2008.

Tajemnica świdnickiej kapliczki

"Równo się król poczyna,
równo z kmieciem rodzi"

Idąc małą brzozową alejką, prowadzącą do murowanej kapliczki w parku dworskim w Świdniku, chcąc nie chcąc ulegamy nastrojowi sielskości i tęsknoty za dawnymi, dobrymi czasami. Mało kto, stojąc przed pięknie żłobionym portalem zabytku ma świadomość dramatycznych zdarzeń, które kiedyś rozegrały się w tym miejscu

kapliczka1.jpg
kapliczka2.jpg
 
Jak głosi miejscowe podanie kapliczka wzniesiona została w tym samym okresie co dwór, czyli w XVIII w. na zbiorowym grobie pomordowanych tutaj arian, czyli braci polskich. Za kapliczką stał niegdyś zbór ariański po którym nie ma już prawie śladu. Wybudowali go w XVI w. Rogowscy. Cała okolica była niegdyś widownią pogromów na tle religijnym. Kroniki podają, że w 1620 r. chłopi z Łącka "ogarnięci gniewem bożym pod dowództwem Kępy i Chlipawczyków z Ochotnicy oraz Błażka Jaszczura  Rusnaka z Kamienicy urządzali napady na dwory arian - Wielogłowskich w Wolicy, pani Gabońskiej w Łukowicy oraz Wierzbiętów i Podowskich w Przyszowej". Pisał o tym Jan Wiktor: "Krew spod wideł chlusnęła na dzieje narodu, której nie mogli zmyć poświęconą wodą przez wieki pogrążone w mrokach." (Pieniny i ziemia sądecka).
Zmieniony ( 26.03.2015. )
Czytaj całość…
 
Ludwik Kubala
02.11.2007.
Ludwik Kubala - wybitny polski historyk

    

 Wychowany patriotycznie, pełen żaru miłości i oddania dla Ojczyzny, brał udział w pracach organizacyjnych Powstania Styczniowego. Jest autorem niezwykle dawniej poczytnych "Szkiców historycznych", na których m.in. oparł swą "Trylogię" Henryk Sienkiewicz. Sposób pisania Kubali nie tylko przyniósł mu sławę wśród szerokiej publiczności, lecz także wywarł poważny wpływ na wielu historyków, zwłaszcza okresu dwudziestolecia. Potrafił on jak nikt inny kreślić obraz minionych wydarzeń, wzbudzając w czytelniku zainteresowanie przeszłością.
Ludwik Kubala urodził się 9 września 1838 r. w Kamienicy pod Limanową. Tam, jak również w zakupionej przez jego rodziców w 1838 r. Łukowicy Łapczyńskiej, przyszły historyk spędził swoje dzieciństwo i wczesną młodość. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Starym Sączu, a w latach 1849-1855 do gimnazjum w Nowym Sączu. Klasę VIII przerabiał w Gimnazjum św. Anny w Krakowie. W 1857 r. zdał egzamin dojrzałości i zapisał się na Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Już jednak po roku nauki w Krakowie przeniósł się do Wiednia, gdzie rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym (1858-1861).


Zmieniony ( 12.11.2012. )
Czytaj całość…
 
Osobliwe przypadki Jerzego Sędzimira z Łukowicy
30.12.2007.

 Specjalne podziękowania dla profesora Jerzego Antoniego Ostoja Sędzimira, potomka panów łukowickich, który teksty te zebrał i udostępnił

Jak pan łukowicki z Beniowskim, statkiem z niewoli Rosyjskiej do Chin  uciekał

 

  (XVIII / XIX w)

O jego istnieniu i dziwnych losach dowiadujemy się głownie z listu, który wysłał z Paryża, około roku tysiąc osiemsetnego (brak dokładnej daty), do generała Wincentego Krasińskiego. Szczęśliwie list ten został wydrukowany(1) (archiwum Krasińskich spłonęło w Warszawie w 1944 r.). – J.S pisze, że uczestnicząc w Konfederacji Barskiej walczył jako oficer pod komendą ojca adresata (również generała). Dalej pisze „ ... w batalii pod Wysowom konia podemną zabito, i dostałem się w niewolę rosyjską. Potem nas prowadzono do Kaługi, z Kaługi do Kazania, z Kazania do Astrachania nad morzem Kaspijskim, tam potem przyszło więcej niewolnika; stamtąd nas prowadzono do Tobolska , gdzieśmy znaleźli cztery tysiące Polaków; z Tobolska nas prowadzono do Irkucka pod granicą Chińską; w Irkucku nas podzielono na kompanie; po stu dwadzieścia żołnierza w kompanii, i tameśmy ciągnęli losy gdzie której kompanii wypadnie maszerować. Los naszej kompanii wypadł maszerować do Kamczatki, gdzie było więcej jak tysiąc mil z Irkucka, do kreposti Czarkaskaja, gdzie nasz los wypadł; tameśmy byli cztery lata w garnizonie”. J.S. wziął udział w, zainicjowanym przez Beniowskiego, opisywanym przez wiele źródeł(2) , buncie i razem z Beniowskim uciekł zdobytym statkiem. Relacje o dalszych losach są niezbyt jasne. Kończąc swój list J.S. przechodzi, niewiadomo dlaczego, na nieco chropowatą francuzczyznę „jai partie pour l’Amerique, ou je restois quatorze ans a St. Domengue, assi bien etablie pres Cap Francais. Mais la Revolution m’en a fait perte tout; arrive en France au milieu de la Revolution avance deja en age; MON intention  unique est, de me retourne dans mon Pays natal.  Ainsi Monseigneur je Vous Supplie d’etre toucher d’une Noble Compassion de me render autent Service que je puisse me render de Paris …” – W cytowanym źródle brak jest informacji o dalszych losach autora listu.

   

Zmieniony ( 17.04.2015. )
Czytaj całość…
 
Jak przodek Sędziwoja z Łukowicy z Jagiełłą wojował
16.12.2007.
Specjalne podziękowania dla profesora Jerzego Antoniego Ostoja Sędzimira, potomka panów łukowickich, który teksty te zebrał i udostępnił
 
jak przodek Sędziwoja z Łukowicy przeciwko Jagielle wojował


Paprocki(1) stwierdza, że Sędziwojowie i Sedzimirowie „idą od Ścibora sławnego wojewody króla Ludwika”. O jego dziejach i czynach wiele pisze Długosz, najwięcej informacji zawiera monografia Morawskiego(2). Jednakże już w połowie XV wieku część rodu Ostojów posługuje się wyłącznie imionami Sędziwój lub Sędzimir przejmującymi stopniowo rolę nazwiska. Między innymi wskazuje na to edykt królewski(3), przychylający się do pokornej prośby Sędziwoja z Łukowicy („humiles petitiones maiestati nostrae pro facte nobilis Sandiuogi de Lukowiczedo przeniesienia dziedzictwa „Lukowicze” z prawa polskiego na magdeburgskie. Zadziwiające jest, że dokument ten wydano w sierpniu 1444 we Waradynie  (in Waradino ... Anno Domini quadringetesimo quadragesimo quarto”) w więc na jakimś postoju w drodze pod Warnę, mniej więcej miesiąc przed bitwą!

 

Image

Ostoja - herb rodu Sędziwoja
Trzeba by się zastanowić czy Łukowica nie powinna powrócić do herbu dawnych właścicieli
(sugestia administratora strony) 


Zmieniony ( 16.12.2007. )
Czytaj całość…
 









Pogoda

Pogoda dla Polski południowej

Sondy
Najwybitnieszą postacią historyczną Łukowicy jest
 
W którym roku powstał kościół pod wezwaniem św. Andrzeja w Łukowicy?
 
W skrócie
Ryś Berdyś w Łukowicy
28 maja 2015 r. do naszego Gimnazjum przyjechali przedstawiciele firmy Koral. Podczas spotkania uczniowie uczestniczyli w dwóch seansach filmowych na temat produkcji lodów Kora...
Czytaj Więcej ...
Oferta kolonijna
Dyrektor Gimnazjum w Łukowicy zaprasza do składania ofert na wypoczynek kolonijny.  Baza: - duża liczba miejsc noclegowych w salach, - nowoczesna kuchnia, - duża stołówka, - prysznice...
Czytaj Więcej ...
Nagrodzeni w konkursie
 Nagrodzeni w konkursie: Moja przygoda z Festiwalem Biegowym   W konkursie, na który napłynęły 54 prace,  wzięły udział dzieci i młodzież, które uczestniczyły w III Fest...
Czytaj Więcej ...
Uwaga Konkurs
Zapraszamy do uczestnictwa w konkursie literackim „Moja przygoda z Festiwalem Biegowym”   Regulamin KONKURS na Opowiadanie Fundacji Instytut Studiów Wschodnich I. REGULAMIN ...
Czytaj Więcej ...
Wystawa English Teaching
Wystawa po-projektowa English Teaching              ...
Czytaj Więcej ...
Gościmy
Odwiedza nas 1 gość

Top!